Mera hayvancılığı, hayvancılık faaliyetlerinin geniş alanlarda ve doğal ortamlarda yapılmasıdır. Bu tür hayvancılık, hayvanların doğal davranışlarını sergilemelerine izin verirken, çevre ve doğal kaynakların korunmasına da katkı sağlar. Bu nedenle, mera hayvancılığı, son yıllarda özellikle çevre dostu tarım ve gıda üretimi trendleriyle birlikte popüler hale gelmiştir.
Mera hayvancılığı genellikle, geniş arazi alanlarına sahip olan ve yeşil alanların bol olduğu bölgelerde yapılır. Bu alanlar genellikle doğal olarak yeşil alanlara sahip olan çayırlar, otlaklar, fundalıklar ve ormanlık alanlardır. Mera hayvancılığı, aynı zamanda su kaynaklarına yakın bölgelerde de yapılabilir, bu nedenle göller, nehirler ve derelerin yakınında da sıklıkla görülür.
Mera hayvancılığı, özellikle Avrupa, Kuzey Amerika, Avustralya ve Yeni Zelanda gibi gelişmiş ülkelerde yaygındır. Bu ülkelerde, hayvanlar doğal meralarda veya özel olarak ayrılmış ve yönetilen meralarda beslenir. Özellikle sığır, koyun ve keçi yetiştiriciliği için uygun olan meralar, ülkelerin tarım sektörlerinde önemli bir yere sahiptir.
Türkiye’de de mera hayvancılığı yaygın bir uygulamadır. Özellikle doğu ve güneydoğu Anadolu bölgelerinde, yaylalar ve dağlık alanlar, hayvancılık faaliyetlerinin yapıldığı en yaygın alanlardandır. Bu bölgelerde, özellikle koyun ve keçi yetiştiriciliği yaygındır.
Mera hayvancılığı, geleneksel hayvancılık yöntemlerinden biridir ve doğal kaynakların korunması, hayvanların sağlıklı beslenmesi ve doğal ortamın korunması açısından önemlidir. Ancak, bu tür hayvancılık, modern endüstriyel tarım yöntemleri ile rekabet etmekte zorlanabilir ve bu nedenle, hayvancılık sektörünün gelecekteki gelişimi açısından önemli bir tartışma konusu olabilir.